Saturday, 24 August 2019

Review: Connemara Peated Single Malt



De Connemara is een van de weinige peated whiskey`s uit Ierland. Hij is dubbel gedestilleerd in 2 kleine pot stills door de Kilbeggan distilleerderij die dan weer onderdeel is van Cooley dat op zijn beurt toebehoort aan de Beam Suntory groep.

Connemara was mijn eerste kennismaking met een rokerige whiskey en toen was ik er nog erg van onder de indruk maar nu is de ongeveer 25 ppm aan rook wat mij betreft aan de lichte kant.
Het blijft echter een vaste waarde in mijn collectie voor de dagen dat ik naar wat lichters verlang.
De verpakking van de standaardversie op 40% ABV straalt één en al Ierland uit; alles is mooi groen gestileerd als het land zelf.
Er is ook een distillers edition op 43%., een 12jarige op 40% en de zeer krachtige Turf Mor versie op 46%.
Maar nu bespreken wij dus de standaardeditie.


Kleur: kunstmatig goudkleurig

Neus: rokerig, floraal, honing, klaver, gras, citrus

Palet: rook, honing, bloemen, kruiden, licht

Finish: middellang, rook, tabak, honing, noten

Wat in de neus meteen opvalt als de rook wat is opgetrokken, is de geur van vers gemaaid gras en hoewel het een echte instap peat is, is hij toch meteen al een stuk spannender dan de doorsnee Ierse whiskey. Het lijkt een echte Scotch, een Speyside met rook.
Dat is ook wat hem een erg interessant, wat schizofreen, karakter geeft; het lijkt namelijk wel alsof, de nadrukkelijk aanwezige rook, niet echt vermengd is maar er in een aparte laag bovenop ligt.
Ik experimenteer de laatste tijd zelf wel eens met het toevoegen van vloeibare rook aan whiskey`s en dan krijg ik soms hetzelfde effect.
In ieder geval is deze whisky echt heel lekker. Goed te doen voor de beginnende whiskydrinker en toch ook interessant genoeg voor de gevorderde liefhebber. Voor de prijs van € 23,95 hoef je het ook al zeker niet te laten.
Sláinte!







Friday, 23 August 2019

Beagle Rare - Kentucky Howl | The Whiskey Dictionary

Rare Whiskey Friday!

Parker's Heritage Orange Curacao Finished Bourbon "Last Sip"

Port Charlotte Scottish Barley Heavily Peated. Whisky review #033

Famous Grouse

Glenfiddich 12 (Re-Review 2019) | No Nonsense Whisky #235

Shelter Point Spring Release

Jack Daniel's Gentleman Jack

Woodford Reserve Distiller's Select Kentucky Straight Wheat Whiskey and Straight Malt Whiskey

Sunday, 18 August 2019

Old Grand Dad Review

Cragganmore Distiller's Edition Single Malt Scotch

Review: Nomad Outland Whisky.

Vandaag bespreken wij een bijzondere whisky.
De Nomad Outland Whisky is een Schotse Speyside blend van meer dan 30 whisky's, waaronder een 6-tal graanwhisky`s, die naar het Spaanse Jeres (Xeres) zijn gebracht voor extra rijping op oud-sherryvaten.
De ouderdom van de gebruikte whisky`s is tussen de 5 en de 8 jaar oud.

De blend is gecreëerd door Richard Paterson, de excentrieke master blender van Dalmore.
Voor wie hem nog niet kent heb ik een filmpje toegevoegd.
Omdat de whisky niet in Schotland maar in Spanje wordt gebotteld, mag hij geen Scotch heten, vandaar de benaming Outland Whisky.
Op het etiket wordt het omschreven als: "Born in Scotland, Raised in Xeres."
Wat ook opvalt is het aparte alcoholgehalte; 41,3% ABV. Volgens Richard Paterson is dit het ideale alcoholgehalte voor deze whisky zodat hij niet verder verdunt hoeft te worden. Nou ben ik zelf al geen groot fan van verdunnen maar wij gaan het beleven :



Kleur: amber

Neus: karamel, vanille, sherry, eik, zeer lichte rook, cognac

Palet: mondvullend, honing, amandel, rozijnen, olieachtig

Finish: kruidig, noten, amandel- amaretto, lang

Prijs: € 32,50

Het is een zeer rijke whisky voor de relatief lage ABV van 41,3%. Voor een blend zeker interessant en echt een meesterwerkje van de hand van Richard Paterson. De afdronk is verrassend lang en eigenlijk is deze whisky gewoon een toetje op zich. Daar hoeft niets meer aan toegevoegd.



Tuesday, 13 August 2019

Review Tomatin 14 years, Port Wood Finish

De Tomatin Distillery bevindt zich in het dorp Tomatin ( spreek je naar verluid als Tomin uit ) in de Highlands dicht bij Iverness.
In de jaren tachtig was Tomatin met een productie van meer dan 25 miljoen liter de grootste distilleerderij van Schotland. Echter is dat de afgelopen decennia teruggebracht tot een productie van slechts 2,5 miljoen liter. 

Het grootste gedeelte van de whisky wordt gebruikt voor blends als Talisman en Antiquary ( twee blends met een erg goede prijs/kwaliteitverhouding trouwens). Verder zou een groot gedeelte naar Japan in opdracht van  van eigenaar Takara Shuzo.


De ligging van Tomatin zorgt voor een groot temperatuurverschil tussen winter en zomer. Dat maakt dat de vaten uitzetten en krimpen dus als het ware gaan ademen, wat de rijping van de whisky erg ten goede komt.

Er is niet koud gefilterd en niet kunstmatig gekleurd.

Kleur: goud / honing


Neus: wijn, karamel, droog fruit,eik, appel, perzik, vanille


Palet: peper, chocola, eik, noten


Finish: lang, donkere chocolade, kruiden, bitter


ABV: 46%


Prijs: € 47,50


De meer dan een jaar extra rijping op Europese eik ex-portvaten geven duidelijke wijnindrukken in de neus en zorgen voor zoete, kruidige tonen in het palet.

De lichte, fruitige neus is echter vrij bescheiden en contrasteert met het zeer krachtige palet.
Tomatin 14 is een mooie, zuivere, no nonsense whisky die niet door de marketeers over het paard wordt getild met allerlei onzinverhalen. Zeker een merk dat ik verder wil ontdekken.

Visiting the Bruichladdich distillery, home of Port Charlotte and Octomore

Kirkland 12 year Blended Scotch + Johnnie Walker Black and Dewar's White Label Comparison

Johnnie Walker Red Blended Scotch vs Johnnie Walker White Walker Blended Scotch Review and Tasting

Whisky.com News: Highland Park Valfather

Bruichladdich Black Art 5.1 (Magic In a Bottle?)

Glenmorangie 4 Dummies (A Beginner's Buying Guide)

Tuesday, 30 July 2019

Review: The Glenlivet 18 Years single malt

The Glenlivet distilleerderij is de oudste legale distilleerderij van Schotland, opgericht in 1824.
Mijn eerste kennismaking met Glenlivet was de Founders Reserve die als vervanger van de Glenlivet 12 years in Europa nogal tegenvalt. Het is begrijpelijk dat vele distilleerderijen steeds meer afstappen van age statements omdat oudere whisky uiteraard ook schaarser wordt en men 12 jaar geleden wellicht niet had kunnen vermoeden dat de whiskyconsumptie nu zo een boost zou krijgen. Tegelijkertijd is het dan wel de uitdaging om dit op te vangen met andere technieken en dat is bij de Founders reserve niet echt goed geluk want dat is echt een slappe hap.

Maar goed, het gaat nu over The Glenlivet 18 years en die weet mij dan weer wel aangenaam te verrassen.

Kleur: Kunstmatig amber/ goud, mistig

Neus: Complex, appel, sherry, fruit,  ananas, vanille, eik, sinaasappel

Palet: Eik, kruiden, sinaasappel, exotisch fruit, noten, gedroogd fruit

Finish: lang, eik, kruiden, sinaasappel, gember

Prijs:  van € 52,50 tot € 77,50

ABV: 43%

Het begint al met een erg complexe, aanvankelijk erg appelige neus, eentje waar ik wel uren mee zoet zou kunnen zijn.
Het palet is erg krachtig voor een Speyside doch ook weer complex.
De gemengde rijping op zowel ex-sherry- als ex-bourbonvaten maakt deze malt zowel extra zoet als kruidig en droog tegelijkertijd waardoor je sterke indrukken van rozijnen en ander gedroogd fruit krijgt.
Hoewel op het etiket wordt aangegeven dat er koude filtering is toegepast is het resultaat niet helemaal helder. Ik heb de indruk dat men toch niet helemaal doorgefilterd heeft om wat extra karakter van de vaten te behouden. Dit moet waarschijnlijk ook het relatief lage alcoholgehalte van 43% compenseren.
Deze whisky is zorgvuldig gecomponeerd als was het een opera.
Het is een dijk van een dram, zeker voor deze prijs want vergelijkbare whisky`s zijn over het algemeen duurder, maar let goed op, de prijsverschillen zijn erg groot dus vergelijken loont!

Water toevoegen verbetert deze whisky niet, even laten ademen in het glas wel. Hou als stelregel 1 minuut aan per jaar rijping, dus in dit geval 18 minuten.


Old Pulteney 15 yr and Old Pulteney 18 yr Review and Tasting

Speyside Scotch Exploration with The Whiskey Dic

Whisky.com News: Launch of 130-million-dollar distillery in Kentucky

Monday, 22 July 2019

Talisker 10 year vs. Talisker Port Ruighe

Vandaag zet ik een keertje 2 Taliskers naast mekaar. De Talisker 10 jaar is met zijn kenmerkende maritieme chili bite één van mijn absolute favorieten. Talisker wordt gedestilleerd op het eiland Sky en wordt grotendeels gebruikt voor zijn Single malts. Echter is Talisker onderdeel van Diageo dat Talisker ook gebruikt om de Johnnie Walkers een licht rokerig karakter mee te geven. De Talisker 10 bestaat sinds 1998 toen het de eerdere Talisker 8 jaar opvolgde. ( Als je daar toevallig nog een fles van hebt staan....deze is een klein fortuin waard).
De Talisker Port Ruighe (spreek je uit als Port Rey, wat Koningshaven betekent) heeft narijping gehad op ex-Portovaten

Talisker 10

Kleur: kunstmatig karamel

Neus: schoorsteenrook, maritiem, kruiden, citrus, zeewier, karamel

Palet: rook, kruiden, chili, eik, zout, tabak, zoet

                                             Finish: rook, kruiden, karamel, warm, peper.

                                             ABV: 45,8%


                                          Talisker Port Ruighe

                                          Kleur: kunstmatig karamel

                                          Neus: maritiem, wijn, zout, houtrook, jong en heftig, fruit, pruim,
                                          sinaasappel, chocolade

                                          Palet: peper, BBQ rook, zoet, wijn, metaal

                                          Finish: kruiden, rook, fruit, chili, warm , lang, eik, witte chocolade

De Talisker 10 doet zijn ruige maritieme imago zeker eer aan. Ik zie her en der nogal wat discussies over de bite of dit een chili of een peper catch is. Wel op het palet krijg ik duidelijk de chili terwijl in de afdronk eerder een witte peper nazindert. Een paar druppels water maken het geheel nog net iets agressiever en dus spannender. De Talisker 10 is rokerig maar niet vergelijkbaar met de zeer rokerige Islay whisky's. Ik schat deze in op ongeveer 35 PPM. Bovendien is dit geen erg stinkende rook maar eerder BBQ/ houtrook.
De Talisker Port Ruighe heeft dank zij de narijping op de portvaten een erg fruitig karakter meegekregen. Hij is ook wat zachter zodat je hem langer op de tong kan hebben. Ook hier is de rook niet medicinaal maar eerder houtachtig en hij eindigt in een heerlijke toon van witte chocolade.
Het is jammer dat deze niet net nog ietsje langer heeft gerijpt, wat extra complexiteit hadden hem helemaal afgemaakt.
Keuze uit deze 2 maken? Ik heb zelf een lichte voorkeur voor de 10 jaar oude omdat deze net iets meer pit heeft. Tegelijkertijd heeft Port Ruighe toch ook zeker zijn charme......ik denk dat zij beiden hun moment hebben en een plaatsje in mijn vaste collectie verdienen.

ralfy review 785 - GlenAllachie 8yo (rye cask) @ 48%vol:

Legendaire Whisky de France.

Tasting Room - E191 Laphroaig Cairdeas 2019 Triple Wood

Sunday, 7 July 2019

whisky review 594 - Springbank 10yo scotch (re-reviewed 2016)

Top 5 Whiskies for the intermediate drinker

Dram World Whisky Review: Lagavulin 16

 Lagavulin 16 is een icoon. Kritiek leveren op deze whisky is zoiets als poepen op een altaar; het vraagt om pek en veren. Volgens zowat alle whiskyrecensenten moet deze dram standaard in elke zichzelf respecterende whiskycollectie aanwezig zijn.
Laat ik dan maar met het goede nieuws beginnen: de 16 jarige Lagavulin is OK.
Meer nog, hij is gewoon erg lekker. Dat gezegd hebbende moet mij wel van het hart dat hij ook wat aan de prijs is. Wat mij ook opvalt is dat de 8 jaar oude Lagavulin hetzelfde kost of hier en daar zelfs iets hoger geprijsd is maar op 48% ABV is gebotteld tegenover 43% voor de 16 jaar oude.

Kleur: Kunstmatig Karamel

Neus: BBQ rook, citrus, jodium, maritiem, zout, rotte vis

Palet: Stevige bite, witte peper, zoet, zout, kelp, kruiden, vrij dun

Finish: Lang, warm, chili, zoet, kruidig, eik, mint

Lagavulin 16 biedt in ieder geval de complexiteit die je ervan mag verwachten. De Lagavulin doorloopt een erg lang destilleerproces dat wel 14 uur duurt en dat proef je er ook aan af.
Hij is krachtig en toch ook erg zacht met een stevige bite bij de eerste kennismaking. Hij is erg rokerig maar het is een andere rook dan de Laphroaig, iets lichter. In de neus valt op de achtergrond een rotte gerookte haring op. Voor een niet whiskydrinker wellicht een onzalig idee maar hij hoort er echt bij! De Lagavulin 16 wordt iets zoeter nadat hij wat heeft geademd.
En de complexiteit is zaligmakend verwarrend.
Een paar druppels water blussen de rook wat in de neus, maakt hem iets meer maritiem maar verder verdunt het de smaak alleen maar dus voegt het eigenlijk niets toe.
Diageo heeft hier een zeer, misschien wel net iets, TE gelikt product afgeleverd. Ikzelf ga als ik aan Islay denk liever voor de wat ruigere Laphroaig maar goed ....des goûts et des couleurs, on ne discute pas.


Joseph Magnus.. 100 PROOF..The Whisky Friend #58